SkenneSken(n)e, no. (fsv skena, mnt schene) skinne; AG eth gulspan item myn motherbrother en skene (1474). DM VI. 125; de skener, som hand haffde selff ladet besla. 2 Kg 1816 (1550, 1607; 1647: skenner); lamina, tønd skenne. TV 109; – skinne. Etym 625. Jf arm-, krogs.Sken(n)e, no. Jf ben-, blek-, hjul-, jærn-, knæ-, lårs.Skenne, se skinne.Sken(e)ben, no. (sv skenben) skinneben; en mands persons lengste skeenbeen. VdV III. ff 1v; – giøre sin ieffn christen affbreck enthen paa schegh eller skiene biein. DS III. 223-224; – skinæ been. MR 1805; skinneben. CP I. 356. Vis mere +
SkeneSkene, go. (æsv skena) løbe løbsk; saa ere icke dine heste skenned met din vogn. PlV 8635 (= skjend. sst. 150 a; skendet. 150 b). Jf MbD; skienne; VSO: skinne. Vis mere +